آنچه از مجموع روایات اسلامى استفاده مى شود این است كه اجراى این حدّ اسلامى (بریدن دست) شرائط زیادى دارد که بدون آن اقدام به این كار جائز نیست از جمله اینكه:

اول: آنكه دزد باید به سن بلوغ رسیده باشد. بنابراین انسان غیر بالغ اگر سرقت كند این حدّ درباره او اجرا نمی شود؛ بلكه حاكم شرع او را تعزیر می كند.

دوم: آنكه عاقل باشد؛ و دیوانه در حال جنون خود اگر سرقت كند حدّی بر او نیست.

سوم: آنكه از روی اختیار باشد. اگر كسی را مجبور به دزدی كنند، حكم قطع ید بر او نیست.

چهارم: آنكه از حِرز باشد. یعنی جای سربسته و قفل زده شده ای را سرقت کند. بنابراین اگر كسی مالی را از صحرا، جاده، مسجد و نظیر این اماكن كه محل رفت و آمد است بدزدد، دست او را نمی برند.

پنجم: آنكه خودش هَتْك حرز كند، یعنی خودش قفل را بشكند؛ و یا دیوار خانه را سوراخ كند. در این صورت اگر شخص دیگری قفل را بشكند، و این سارق، مال را برباید، حكم قطع برای او نیست.

ششم: آنكه این دزدی از روی شبهه مِلكیّت و مأذونیّت در تصرّف نباشد. بنابراین اگر كسی بگمان آنكه چیزی مال اوست و یا اذن تصرّف آنرا دارد؛ و یا حاكم دربارۀ او چنین شبهه ای را بنماید، حدّ بر او جاری نیست.

هفتم: آنكه مال دزدیده شده باید رُبع دینار طلای خالص سكّه زده شده، و یا بقدر قیمت آن باشد. و اگر از این مقدار كمتر باشد دست سارق را نمی برند.

هشتم: آنكه باید دزدی مخفیانه باشد. یعنی اگر دزد در حضور مالک چیزی بدزد؛ حدّ قطع ید بر او جاری نیست.

نهم: آنكه دزدی از پدر نسبت به مال پسرش نباشد؛ و در این صورت حكم جاری نیست.

دهم: آنكه دزدی از غلام نسبت به مال آقا و مولایش نباشد، و در اینصورت حكم جاری نیست.

یازدهم: آنكه دزدی در عامِ مَجاعة نباشد؛ یعنی در سال خشكی و تنگی كه قحطی پیش آمده است؛ نبوده باشد. و چنانچه دزدی در این سال ها چیزی را بدزدد؛ حكم قطع ید دربار او نیست.

دوازدهم: ارجاع دزد به حاكم به درخواست غَریم، یعنی كسی كه مال او را دزدیده اند، بوده باشد. بنابراین اگر غریم از حقّ خود بگذرد، و دزد را ارجاع به حاكم ندهد، حدّی درباره وی اجرا نمی گردد.

----------------------------------

اینها شرائطی است كه فقها در كتاب های فقهی خود ذكر نموده اند. بنابراین قطع ید سارق در موارد بسیار اندكی تحقق می یابد، و آن در جائی است كه هر دوازده شرط متحقق باشد.

اي آن كه روز اول  بـا مـن تـو آشنايي
                                            سائل به در نشسته تا در بر او بگشايي
آيـا  شود  ببينـم   روزی  ز  در  درآيي
                                            با يـك نگه به پايت سازي مرا فدايي
يابن الحسن كجايي، من آمـدم گدايي
                                            يابن الحسن كجايي، مُردم از اين جدايي
اي لاله ي بهاري تنهـا تويـي مجيبـم
                                           يك بوسـه از جمالـت آيـا شود نصيبم
ترسم نيايي و من، از كف دهـم شكيبم
                                           ترسـم دهـد زمانه، آخـر مـرا  فريبـم
مُردم ز درد هجران، كو مَرهـم و دوايي
                                            يابن الحسن كجايي، مُردم از اين جدايي

مرد خراسانی، بعد از مدت‌ها راهپیمایی در شهر مدینه گام می‌گذارد. عطش زیارت امام صادق(ع) بی تابش کرده است. می‌خواهد قبل از زدودن غبار راه به حضور حضرت برسد. کوچه‌های شهر را یکی بعد از دیگری پشت سر می‌گذارد. در بین راه، هزاران فکر و خیال به سرش هجوم می‌آورند:
دو مرتبه به خراسان برگردم یا…، شاید امام قبول نکند!
به سرعت گام هایش می‌افزاید. چند دقیقه بعد به مجلس امام صادق(ع) وارد می‌شود. حضرت را به آغوش می‌کشد و سجدگاهش را بوسه باران می‌کند. آن گاه در مقابلش زانو زده محو تماشایش می‌گردد. هماندم از ذهنش عبور می‌کند:
تمام زندگی‌ام فدایش، چه جمال نورانی و چه سیمای درخشانی!
چشمش به غلامی می‌افتد که مودبانه، کمر به خدمت امام بسته است. با خود می‌گوید:
چه سعادتی نصیبش شده، خوش به حالش، حتما سال‌هاست که این وظیفه مقدس را بر عهده دارد!
از مجلس امام بیرون می‌رود. جسمش درکوچه های شهر سرگردان است، اما فکر و ذهنش درگرو جمال امام و اسیر محبت او.
لحظات قبل، در ذهنش تداعی می‌شود که: همچنان به سیمای امام زل زده است. به مفهوم جملات امام می‌اندیشد. به علم، فضل، جود وکرمش فکر می‌کند. کرامت و شفاعت حضرت مدهوشش ساخته است. همین طور به سعادت ابدی غلام غبطه می‌خورد و با خودش می‌گوید: آخرتش آباد، خوش به حالش.
جرقه‌ای که در ذهنش می‌تابد، افکارش را به هم می‌ریزد:
شاید خسته شده باشد. وقتی تمام اموالم را به رأیش ببخشم؛ حتما قبول می‌کند.
بر می‌گردد. یک راست خودش را به غلام می‌رساند. خطاب به اومی گوید:
در خراسان اموال بسیاری دارم. وظیفه‌ات را بده به من، همه اموالم مال تو.
سرتاپای غلام را حیرت فرا می‌گیرد. خودش را پا به پا می‌کند. آب دهانش را جمع کرده قورت می‌دهد. بدون این که شگفتی‌اش را آشکارکند، می‌پرسد:  همه ثروتت را به من می‌دهی!؟
بله، به تو می‌دهم. اکنون نزد امام (ع) برو، خواهش کن تا غلامی من را بپذیرد، آن گاه به خراسان برو و تمام اموال مرا ضبط کن.
غلام گیج می‌شود. نمی‌داند چه اتفاقی افتاده است. هم قبول کردن خواسته مرد خراسانی مشکل است و هم ردکردنش. از مرد خراسانی جدامی شود، اما سخنان او لحظه‌ای تن‌هایش نمی‌گذارند. از خودش می‌پرسد:
آیا همه اموالش را به من خواهد داد!؟
سپس به خودش نهیب می‌زند:
نه، نه، خدمت به امام صادق(ع) بیش از اموال او ارزش دارد.
باردیگر ذهنش به میدان تاخت و تاز افکار ضد و نقیض تبدیل می‌شود. از جدال سختی که در درونش ایجاد شده رنج می‌برد. از خودش می‌پرسد: قبول کنم یا نه!؟ اول قبول می‌کند و بعد پشیمان می‌شود وهمین طور پشیمان می‌شود و بعد قبول می‌کند. ذهنش از شک و تردیدآشفته شده است. ناخودآگاه بر زبانش جاری می‌شود:
هرگز! هرگز از در این خانه دور نمی‌شوم.
اما هنوز خیالات پرجاذبه راحتش نمی‌گذارند و بیش از گذشته به سرش هجوم می‌آورند:
سال‌هاست که پشت این در خدمت می‌کنی، اگر خدا قبول کند هفتاد پشتت را کافی است. فرصت خوبی است. قبل از این که از چنگت خارج شود… تو که نباید تا آخر عمر غلام باشی! یک سال، دو سال، سه سال و بالاخره غلامی تاکی؟
و پاسخ می‌دهد:
آخر چگونه این در را رها کنم؟ چرا خودم را از شفاعت این خانواده محروم سازم؟
بازهمان خیالات پرجاذبه در ذهنش جولان می‌دهند و آن تفکرات مخالف، آسایشش را سلب می‌کنند:
مواظب باش، از دستت نرود. قابل تکرار نیست.
به خود می‌آید. لحظه‌ای به فکر فرو می‌رود. آن گاه به تصورات جنجال آفرین ذهنش سر و سامان داده می‌گوید:
اگر امام راضی شود، چه عیب دارد؟ سال‌هاست که خدمتش می‌کنم. این همه شیعه مخلص، منهم یکی از آن‌ها، مگر همه باید غلام امام باشند!؟ امروز غلامی، فردا فرمانروایی، آفرین به این شانس!
خنده‌اش را می‌خورد و راه می‌افتد. خودش را به امام صادق (ع) می‌رساند. با نوعی حیاء و اضطراب، قضیه را با حضرت در میان می‌گذارد:
فدایت شوم، … می‌دانی که خدمتکار مخلص شمایم. سال‌هاست که…حال اگر خداوند خیری به من برساند، آیا… شما از آن، جلوگیری می‌کنید؟
سکوت می‌کند. چشمانش به زمین دوخته شده است. قلبش تندتند می‌زند. منتظر می‌ماند تا امام پاسخش را بدهد. بعد از چند لحظه، امام سکوت را می‌شکند:
نه، اگر آن خیر، نزد من باشد، به تو می‌دهم. اگر دیگری به توبرساند، هرگز از آن جلوگیری نمی‌کنم.
غلام با خوشحالی همه چیز را به امام می‌گوید. حضرت حرف‌های غلامش را گوش می‌کند. چشم از او بر نمی‌دارد. در نگاهش یک عالم معنا نهفته است. لبانش از تبسم همیشگی‌اش باز نمی‌ایستد. می‌فرماید:
مانعی ندارد. اگر تو بی میل شده‌ای، او خدمت مرا پذیرفته است. او را به جای تو می‌پذیرم و تو را آزاد می‌کنم.
شادی و سرور از چهره غلام خوانده می‌شود. از امام کم کم فاصله می‌گیرد و خودش را به مرد خراسانی می‌رساند. وقتی جریان را با اودرمیان می‌گذارد، او نیز از خوشحالی بال در می‌آورد. شادمانی‌اش را پایانی نیست. غلام هم خوشحال است ولی نه به اندازه او. خوشحالی غلام بیشتر به این جهت است که دارد به یک ثروت بادآورده نزدیک می‌شود. ثروتی که فکرش را هم نمی‌کرد. از خودش می‌پرسد:
با آن همه ثروت چه کنم!؟
و بعد پاسخ می‌دهد:
هرکاری که دلم خواست انجام می‌دهم. خرید، فروش، خانه، زندگی، ازدواج و…
و اضافه می‌کند:
پول که باشه، راه خرجش زیاده.
قبل از آن که به سمت خراسان راه بیفتد، خودش را به امام می‌رساند تا با حضرت خدا حافظی کند. مقابل حضرت زانو می‌زند. برای آخرین بار به سیمای نورانی امام خیره می‌شود. چهره دلربای حضرت به دلش چنگ می‌زند. انوار معنوی سیمای امام بی تابش می‌کند، ولی تمام سعی او این است که مهر امام را از قلبش بیرون کند وبا افکار ناخوشایندش مبارزه نماید.
از جایش بر می‌خیزد. دست امام را لای دستانش قرار می‌دهد. گرمای دست امام (ع) به رایش احساس برانگیز است. لب‌هایش را به دست حضرت نزدیک می‌کند. می‌بوسد و راه می‌افتد. هنوز چند قدم بیشتربرنداشته است که صدای «مهربانی» درجا میخ کوبش می‌سازد. باردیگر افکار رنگارنگ، صفحه ذهنش را به بازی می‌گیرند. از خودش می‌پرسد:
چه می‌خواهد بگوید؟ آیا پشیمان شده است؟
و خودش پاسخ می‌دهد:
نه، نه، سال‌هاست که می شناسمش. چیزی که به راه خدا داد، پس نمی‌گیرد.
به پشت سرش نگاه می‌کند. امام با چهره متبسم و نورانی به او چشم دوخته است. صورتش چون ماه می‌درخشد. ناخودآگاه چند قدم سوی امام (ع) برمی دارد. لبخندی تواءم با اضطراب، در لب‌هایش گل می‌کند. امام (ع) نیز گامی به سوی او پیش می‌آید و با لحن محبت آمیزی می‌فرماید:
«به خاطر خدمتی که نزدم کرده‌ای می‌خواهم نصیحتت کنم؛ آن گاه مختاری که بروی یا بمانی. نصیحتم این است که وقتی روز قیامت برپاشود، رسول خدا (ص) به نور خدا چسبیده است و علی (ع) به رسول خدا و ما امامان به علی (ع) چسبیده‌ایم و شیعیان ما هم به ماچسبیده اند. آن گاه ماهرجا وارد شویم، شیعیانمان نیز واردمی شوند.».
پاهای غلام سست می‌شود. قلبش به طپش می‌افتد. آب دهانش گم می‌شود ولبهایش به خشکی می‌گراید. بار دیگر خیالات گذشته به ذهنش هجوم می‌آورند:
- فرصت طلایی است. ثروت را از دست نده. شانس زندگی فقط یکبار گل می‌کند… غلام در آخرین لحظات این نبرد، از لابلای فرمان‌های هوی و هوس، تصمیمش را می‌گیرد. در می‌یابد که رابطه‌اش با امام (ع) جدا نشدنی است. احساس می‌کند که محبت دل انگیز امام (ع)، بر دلش افزونی یافته است. محبتی که به اندازه یک دریا شور و هیجان دارد. وشاید هم فراتر از دریاها.
از خودش می‌پرسد:
چرا مرد خراسانی در مقابل به عهده گرفتن خدمت امام (ع)، ازسرمایه و زندگی‌اش دست می‌کشد؟
آنگاه پاسخ می‌دهد:  عشق، عشق، عشق به امام (ع).
و بعد به خودش نهیب می‌زند:
او به عشق امام (ع)، از دنیایش می‌گذرد ولی من برای رسیدن به دنیا، آخرتم را می‌فروشم؛ وای برمن، وای بر من!!
سپس خودش را به پاهای امام (ع) می‌اندازد. بعد از چند لحظه اشک وسکوت و نجوای درونی، چشمانش را به چهره تابناک امام (ع) گره می‌زند و می‌گوید:
آقایم! دل از تو برکندن، هرگز و چشم از تو بستن، خیر؛ درخدمتت باقی می‌مانم و آخرتم را به دنیایم نمی‌فروشم.
… چگونه از لطف و حمایتت برگردم، با این که علاقه‌ام به شمامایه افتخارم است؟
بی روی تو خورشید جهان سوز مباد هم بی تو چراغ عالم افروز مباد بی وصل تو کس چو من بد آموز مباد آن روز که تو را نبینم آن روز مباد.
مولایم! جانم اسیر کمند عشق و محبت توست. زندگی‌ام برخاک باد، اگر به در خانه دیگری امید بندم و چشم به آستان کرامت و شفاعت غیر شما دوزم که می‌دانم دیگران را شفاعت و کرامتی نیست.

بخش عترت و سیره تبیان

منبع: داستان دوستان، ج ۴، ص ۱۶۶، به نقل از منازل الاخره، ص ۱۶۴٫
نویسنده: سیدعلی نقی میرحسینی

ابن اسحاق بر خلاف واقدی كه سریّه های «حَمْزه» و «عُبَیْده بن حارث» و «سَعْد بن أبی وَقّاص» را در سال اوّل هجرت نوشته است[1]، می گوید: رسول خدا در سنّ پنجاه و سه سالگی، سیزده سال بعد از بعثت، روز دوشنبه دوازدهم رَبیع الأوّل نزدیك ظهر وارد مدینه شد و بقیّه ماه ربیع الأوّل، ربیع الآخر، دو جُمادی ـ رَجب، شَعْبان، رَمَضان، شوّال، ذی القعده، ذی الحجّه و محرّم را همچنان بدون پیش آمد جنگی در مدینه گذراند و در ماه صفر سال دوم، دوازده ماه پس از ورود به مدینه برای جنگ بیرون رفت[2].
شمار غزوه های رسول خدا ـ‌ صلّی الله علیه وآله ـ
مَسْعودی می نویسد: غَزْوَه هائی كه رسول خدا خود همراه سپاه اسلام بود 26 غَزْوَه است و برخی آن را 27 غَزْوَه نوشته اند، جهت اختلاف آن است كه دسته اول بازگشت رسول خدا را از «خَیْبَر» به «وادی القُرَی» با غَزْوه خَیْبَر یكی دانسته اند.

اما دسته دوم، غَزْوَه «خَیْبَر» و غزوه «وادی القُرَی» را دو غَزْوَه شمرده اند. لیكن ابن اسحاق كه نامی از «وادی القُرَی» بعد از «خَیْبر» نمی برد، نیز غَزْوَه های رسول خدا را 27 غَزْوَه می گوید و «عَمْرَه القَضاء» را جزء غَزَوات می شمارد[3].

نام و ترتیب تاریخی غزوه های رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ
1- غَزْوَه «وَدّان» معروف به غَزْوَه «أبْواء» ـ ماه صفر سال دوّم.
2- غَزْوَه «بُواط» در ناحیه «رَضْوَی» ـ ربیع الاول سال دوّم.
3- غَزْوَه «عُشَیْره» از «بَطْن یَنْبُع» ـ جمادی الأولی سال دوّم.
4- غَزْوَه «بَدْر أُولَی» یعنی: غَزْوَه «سَفَوان» ـ جُمادی الآخِره سال دوّم.
5- غَزْوَه «بَدْر كُبْرَی» ـ 17 رمضان سال دوّم.
6- غَزْوَه بَنی «سُلَیْم» تا سرزمین «كُدْر» ـ شوّال سال دوّم.
7- غَزْوَه «بَنی قَیْنُقاع»[4] ـ شوّال سال دوّم.
8- غَزْوَه «سَویق» تا سرزمین «قَرْقَرَه الْكُدْر» ـ ذی الحجّه سال دوّم.
9- غَزْوَه «غَطَفان» یعنی: غَزْوَه «ذی أمَرّ» در سرزمین نَجْد ـ محرّم سال سوّم.
10- غَزْوَه «بُحْران» كه معدِنی است در حجاز، در ناحیه «فُرْع» ـ رَبیع الاخر سال سوّم.
11- غَزْوَه «أُحُد» ـ شوّال سال سوّم.
12- غَزْوَه «حَمْراء الأَسَد» ـ شوّال سال سوّم.
13- غَزْوَه «بَنی نَصیر» ـ ربیع الأَوّل سال چهارم.
14- غَزْوَه «ذات الرِّقاع» در سرزمین «نَخْل» ـ جُمادی الأولی سال چهارم.
15- غَزْوَه «بَدْر آخِره»، «بَدْرالْوَعْد»، «بَدْر الصَّفراء» ـ شَعْبان سال چهارم.
16- غَزْوَه «دُومَه الْجَنْدَل» رَبیع الأوّل سال پنچم.
17- غَزْوَه «خَنْدق»، «أحْزاب» ـ شوّال سال پنجم.
18- غَزْوَه «بَنی قُرَیْظَه» ـ ذی قِعده و ذی حِجّه سال پنجم.
19- غَزْوَه «بَنی لِحْیان»، غَزْوَه «عُسفْان» بر سر طائفه «هُذیَل» جُمادَی الأولی سال ششم.
20- غَزْوَه «ذی قَرَد»، غَزْوَه «غابه»، غَزْوَه «فَزَع» ـ جُمادَی الأُولی سال ششم.
21- غَزْوَه «بَنی المُصْطَلِق»، غَزْوَه «مُرَیْسیع» بر سر خُزاعه ـ شَعْبان سال ششم.
22- غَزْوَه «حَدَیْبِیَه» ـ ذی قعده سال ششم.
23- غَزْوَه «خَیْبَر» ـ محرّم سال هفتم.
«عُمْرَهُ القضاء» ـ ی قِعده سال هفتم.
24- غَزْوَه «فَتْح مكّه» ـ رَمَضان سال هفتم.
25- غَزْوَه «حُنَیْن» ـ شوّال سال هشتم.
26- غَزْوَه «طائف» ـ شوّال سال هشتم.
27- غَزْوَه «تَبوك» ـ رَجَب سال نهم.
ابن اسحاق درسیره و طبرسی در إعلام الوَرَی می نویسد: كار رسول خدا در غَزْوَه های:بَدْر، أُحُد، خَنْدَق، قَرَیْظَه، مُصْطَلِق، خَیْبَر، فَتْح، حُنَیْن و طائف با دشمن به جنگ كشید. اما مَسْعودی به جای «مُصْطَلِق»، «تَبُوك» را نوشته است.

شماره «سریّه های رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ »
ابن اسحاق می گوید: بَعثْها و سَرِیّه های رسول خدا سی و هشت بَعْث یا سرِیّه بود. مسعودی از جمعی سی و پنج بَعْث و سَرِیّه و از طَبَری چهل و هشت سَرِیّه و از بعضی شصت و شش سَرِیّه و بَعْث نقل می كند.
طبرسی در إعلام الوَرَی سی و شش سَرِیّه می نویسد.
نام و ترتیب تاریخی سریّه های رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ
نام و ترتیب سَرِیّه ها بر حسب آن كه نگارنده بر آنها دست یافته به قرار زیر است:
1- سَرِیّه «حَمْزَه بن عَبْدالمُطَّلب» به ساحل دریا، در ناحیه «عیص» ـ سال دوم بعد از غَزْوَه أبَواء.
2- سَرِیّه «عُبَیْدَه بن حارث بن مُطّلب» به پایینتر از «ثَنِیَّه ا لْمَرًه» ـ سال دوم بعد از غَزْوَه أبْواء[5].
3- سَرِیّه «سَعْد بن أبی وَقّاص» به «خَرّار» آبگاهی در «جُحْفه» ـ بعد از سَرِیْه حَمْزَه، سال دوم.
4- سَرِیّه «عَبْدالله بن جَحْش» به «نَخْله» ـ در ماه رجب، بعد از بَدْر أُولی.
5- سَرِیّه «عُمَیْربن عَدِیّ»[6] برای كشتن «عَصْماء» دختر «مَرْوان» ـ رَمَضان سال دوم.
6- سَرِیّه «سالم بن عُمَیْر» برای كشتن «أبی عَفَك» ـ شوّال سال دوم.
7- سَرِیّه «مُحَمّّدبن مَسْلَمه» برای كشتن «كَعْب بن أشْرَف» ـ ربیع الأول سال سوم.
8- سَرِیّه «زَیْد بن حارثه» به «قَرَده» ـ جُمادَی الآخره سال سوم.
9- سَرِیّه «مَرْثَد بن أبی مَرْثَد غَنَوی»: سَرِیّه «رجیع» ـ صفر سال چهارم[7].
10- سَرِیّه «مُنذرِبن عُمْرو»: سَرِیّه «بئرمَعونَه» ـ صفر سال چهارم[8].
11- سَرِیّه «أبوسَلَمه بن عبدالأَسَد» به سرزمین «قَطَن» ـ محرّم سال چهارم.
12- سَرِیّه «عبدالله بن أُنَیْس» جُهَنی برای كشتن «سُفْیان بن خالد بن نُبَیْح هُذَلی لِحْیانی» ـ محرّم سال چهارم.
13- سَرِیّه «عَمْرو بن أُمیَّه ضَمْری» و «سَلَمه بن أسْلَم بن حَریش» به مكّه بر سر «أبوسُفْیان» ـ سال چهارم[9].
14- سَرِیّه «أبوعُبْیده بن جَراح» به «سِیف الْبَحْر» ـ ذی الحجّه سال پنجم[10].
15- سَرِیّه «عبدالله بن عَتیك» برای كشتن «أبورافع سَسّلام بن أبی الحُقَیْق» رَمَضان سال ششم.
16- سَرِیّه «مُحَمَّد بن مَسْلَمه» به «قُرَطاء»[11] بر سر «بَنی بَكْربن كِلاب» محرّم سال ششم.
17- سَرِیّه «عًمربن خَطّاب» از غَزْوَه لِحْیان بر سر «قاره ـ ربیع الأوّل سال ششم.
18- سَرِیّه «هِلال بن حارث مُزَنی» از غَزْوَه لِحْیان بر سر «بَنی مالك بن فِهْر» ـ رَبیع الأوّل سال ششم.
19- سَرِیّه «بِشر بن سُوَیْد جُهنی» از غَزْوَه لِحْیان بر سر «بنی حارث بن كِنانه» ـ رَبیع الأوّل سال ششم.
20- سَرِیّه «سَعْد بن عُباده جُهَنی به غَمیم ـ رَبیع الأوّل سال ششم.
21- سَرِیّه «عُكّاشه بن مِحْصَن أسِدی» تا «غَمْر» آبگاهی از بَنی أسد ـ رَبیع الأوّل سال ششم.
22- سَرِیّه «مُحَمَّد بن مَسْلَمَه» به «ذی القَصِّه» بر سر «بَنی ثَعْلَبه» و «بَنی عُوال» ـ رَبیع الاخر[12] سال ششم.
23- أبوعُبَیْده بن جَرّاح» به «ذی القَصَّه» بر سر بَنی ثَعْلَبَه و بَنی عُوال ـ رَبیع الآخر سال ششم.
24- سَرِیّه «أبوعُبَیْده بن جَرّاح» به «ذی القَصّه» در راه عراق[13] ـ ربیع الآخر سال ششم.
25- زَیْد بن حارثه» به «جَموم»: سرزمین «بَنی سُلَیْم»[14] ـ‌رَبیع الآخر سال ششم.
26- سَرِیّه «زَیْد بن حارثه» به عِیض ـ جُمادَی الأُولَی سال ششم.
27- سَرِیّه «زَیْد بن حارثه» به «طَرَف»[15]ـ جُمادَی الآخره سال ششم.
28- سَرِیّه «زَیْدبن حارثه» به «حِسْمَی» بر سر جُذام ـ جُمادی الآخِره سال ششم.
29- سَرِیّه «زَیْد بن حارثه» به «مَدْین»[16].
30- سَرِیّه «زَیْد بن حارثه» به «وادی القُرَی» بر سر «أُمّ قِرْفه» ـ رَجَب سال ششم.
31- سَرِیّه «علیّ بن أبی طالب» به ‏«فَدَك» بر سر «سَعْد بن بَكْر» ـ شَعْبان سال ششم.
32- سَرِیّه «عَبْدالرّحمن بن عَوْف» به «دُومه الجَنْدَل» بر سر «بَنی كَلْب» ـ شَعْبان سال ششم.
33- سَرِیّه «أبوعَبَیْده بن جَرّاح» به دو كوه «أجَأ» و «سَلْمَی»[17].
34- سَرِیّه «زَیْد بن حارثه» به «وادی القُرَی» ـ رَمَضان سال ششم.
35- سَرِیّه «عبدالله بن رَواحه» به «خَیْبَر»[18].
36- سَرِیّه «عبدالله بن رَواحه» به «خَیْبَر» بر سر «یُسَیْر بن رِزام» یهودی ـ شوّال سال ششم.
37- سَرِیّه «كُرزبن فِهْری» به «ذی الجَدْر» ـ شوّال سال ششم.
38- سَرِیّه «عُمْربن خطّاب» به «تُرَبَه» شَعْبان سال هتم.
39- سَرِیّه «أبوبَكْر» به «نَجْد» بر سر «بَنی كِلاب» ـ شَعْبان سال هفتم.
40- سَرِیّه «بَشیر بن سَعْد» به «فَدَك» بر سر«بَنی مُرَّه» ـ شَعْبان سال هفتم.
41- سَرِیّه «زُبَیْر بن عَوّام» به «فَدَك» بر سر «بَنی مُرَّه».
42- سَرِیّه «غالب بن عبدالله لَیْثی» به «مَیْفَعَه» بر سر «بَنی ثَعْلَبَه» و «بَنی عْوال» ـ رَمَضان سال هفتم.
43- سَرِیّه «بَشیر بن سَعْد» به «یُمْن» و «جُبار» در ناحیه خَیْبَر[19] ـ در شوّال سال هفتم.
44- سَرِیّه «ابن أبی العَوْجاء» بر سر« بَنی سُلَیْم» ـ ذی الحجّه سال هفتم.
45- سَرِیّه «عبدالله بن أبی حَدْرَد أسْلَمی» به «غابه» ـ ذی حجّه سال هفتم.
46- سَرِیّه «مْحَیِّصَه بن مَسْعود» به ناحیه فَدَك ـ ذی حجّه سال هفتم.
47- سَرِیّه «عبدالله بن أبی حَدْرَد» به «إضَم» ـ ذی حجّه سال هفتم.
48- سَرِیّه «غالب بن عبدالله لَیْثی» به «كَدید» بر سر «بَنی مُلَوَّح»[20] ـ صفر سال هشتم.
49- سَرِیّه «غالب بن عبدالله لَیْثی» به «فَدَك» بر سر «بَنی مُرَّه» ـ صفر سال هشتم.
50- سَرِیّه «كَعْب بن عُمَیْرغِفاری» به «ذات أطْلاح» از سرزمین شام ـ رَبیع الأوّل سال هشتم.
51- سَرِیّه «شُجاع بن وَهْب أسَدی» به «سیّ»: آبی از «ذات عِرْق» ـ رَبیع الأوّل سال هشتم.
52- سَرِیّه «عُیَیْنه بن حِصْن فَزاری» بر سر«بَنی الْعَنْبَر».
53- سَرِیّه «قُطْبه بن عامر بن حَدیده» به «تَباله» بر سر قبیله «خَشْعَم» بعد از سَرِیّه «شُجا بن وَهْب».
54- سَرِیّه «مُؤته» جُمادَی الأولَی سال هشتم.
55- سَرِیّه «عَمْرو بن عاص»: سَرِیّه «ذات السَّلاسِل» آبی در آن طرف وادی القُرَی بر سر«بَلِیّ» و «قُضاعه» ـ جُمادَی الآخره سال هشتم.
56- سَرِیّه «أبوعُبَیْده بن جَرّاح»: سَرِیّه «خَبَط» بر سر «جُهَیْنه» ـ رَجَب سال هشتم.
57- سَرِیّه «أبوقَتاده به رِبْعی أنصاری» به «خَضِرَه» از سرزمین نَجْد، مسكِن مُحارب بر سر «غَطَفان» شَعْبان سال هشتم.
58- سَرِیّه «أبوقَتاده به «بَطْن إِضَم» رَمَضان سال هشتم[21].
59- سَرِیّه «خالد بن وَلید» برای ویران كردن بتخانه «عُزَّی»[22].
60- سَرِیّه «أبوعامر أشْعَری» به «أوْطاس» ـ بعد از حُنَیْن[23].
61- سَرِیّه «عَمْروبن عاص» به «رُهاط» برای ویران كردن بتخانه «سُواع» ـ رَمَضان سال هشتم.
62- سَرِیّه «سَعْد بن زَیْد أشْهَلی» به «مُشَلَّل» برای ویران كردن بتخانه «مَناه» ـ رَمَضان سال هشتم.
63- سَرِیّه «خالد بن سَعید بن عاص» به «عُرَنَه» ـ رَمَضان سال هشتم.
64- سَرِیّه «هِشام بن عاص» به «یَلَمْلم» ـ رَمَضان سال هشتم.
65- سَرِیّه «طُفَیْل بن عَمْرو دَوْسی» برای خراب كردن بتخانه «ذی الْكَفَّیْن» بت «عَمْرو بن حُمَمَه دوْسی» شوال سال هشتم.
66- سَرِیّه «غالب بن عبدالله» بر سر «بَنی مُدْلِج» (بعد از فَتْح مكّه).
67- سَرِیّه «عَمْرو بن أُمَیّه» بر سر «بَنی الُهذَیْل»[24] ـ بعد از فَتْح مكّه.
68- سَرِیّه «عبدالله بن سُهَیْل بن عَمْرو» بر سر«بَنی مَعیص» و «مُحارِب بن فِهْر» ـ بعد از فتح مكّه.
69- سَرِیّه «خالد بن وَلید» بر سر «بَنی جَذیمه».
70- سَرِیّه «ضَحّاك بن سُفْیان كِلابی» بر سر «بَنی كِلاب» ـ ربیع الأوّل سال نهم.
71- سَرِیّه ای كه «ثُمامه بن أُثال حَنَفیّ» را اسیر كرد[25].
72- سَرِیّه «عَلْقَمَه بن مُجَزِّز مُدْلٍجی» به بندر «شُعَیْبه» ـ رَبیع الآخر سال نهم.
73- سَرِیّه «عُكّاشَه بن مِحْصَن أسَدی» به جِناب: سرزمین عُذرْه و بَلِی[26] ـ رَبیع الآخِر سال نهم.
74- سَرِیّه «علیّ بن أبی طالب» برای خراب كردن بتخانه «فِلْس» از «بَنی طَیِّیء» ـ رَبیع الآخِر سال نهم.
75- سَرِیّه «خالدبن وَلید» به «دُومه الْجَنْدَل» بر سر«أُكَیْدر بن عَبْدالْمَلِك» ـ رَبیع الآ‎خِر سا ل نهم.
76- سَرِیّه «خالد بن وَلید» بر سر بَنی حارث بن كَعْب ـ رَبیع الآخِر یا جُمادَی الأُولَی سال دهم.

77- سَرِیّه «أُسامه بن زَیْد» به «أُبْنی» از ناحیه «بَلْقاء» ـ صَفَر سال دهم.
78- سَرِیّه «خالد بن وَلید» بر سر«بَنی عَبْدالمَدان» در نَجْران[27] ـ رَبیع الأوّل سال دهم.
79- علی بن أبی طالب» به یَمَن[28] ـ رَمَضان سال دهم.
80- سَرِیّه «خالد بن وَلید» به یمن[29].
81- سَرِیّه «أُسامه بن زَیْد» به سرزمین «بِلْقاء» و «أذرِعات» و «مُؤْتَه» ـ صفر سال یازدهم.
82- متفرّقه: سَرِیّه «بَنی عَبْس»[30].
مسعودی می نویسد: سرایا از سه تا پانصد نفر است كه در شب بیرون روند.
سَوارب: دسته هائی است كه روز بیرون روند.
مَناسر: بیش از پانصد نفر و كمتر از هشتصد نفر.
جَیْش: سپاهی است كه شماره اش به هشتصد نفر برسد.
خَشْخاش: بیش از هشتصد و كمتر از هزار نفر.
جَیْش ازلم: سپاهی است كه به هزار نفر برسد.
جَیْش جحفل: سپاهی است كه به چهارهزار نفر برسد.
جَیْش جَرّار: سپاهی است كه به دوازده هزار نفر برسد.
و هرگاه سَرایا و سَوارب پس از بیرون رفتن، پراكنده و دسته دسته شدند، كمتر از چهل نفر«جَرائد» و از چهل تا كمتر از سیصد «مَقانِب» و از سیصد تا كمتر از پانصد نفر «جمرات» است. و هرگاه چهل مرد را می فرستادند، آنها را «عُصْبه» می نامیدند.
و برخی «مِقْنَت»[31]را مثل «مِنْسَر» و هركدام را میان سی تا چهل مرد دانسته اند.
و «كَتیبه»: سپاهی است كه فراهم گشته و پراكنده نشود و «حضیره»: از ده نفر به پائین را گویند كه به جنگ فرستاده شوند و «نفیضه»: آنان را كه سپاهی بسیار نیستند، و «أرعن»: سپاه بزرگ بی مانند را و «خمیس»: سپاه عظیم را گویند.

[1] . امتاع الاسماع، ص 53.
[2] . سیره النبی، ج2، ص 223.
[3] . سیره النبی، ج4، ص 28-281. مروج الذهب،‌ج2، ص 287-288.
[4] . ابن اسحاق و مسعودی آن را در شماره غزوه ها نیاورده اند (ر.ك: سیره النبی، ج4، ص 280-281، مروج الذهب، ج2، ص288.).
[5] . در تقدیم و تأخیر، و مصادف بودن این دو سَرِیّه اختلاف است: بعضی سریه «عُبَیْده» را مقدّم ، و بعضی هر دو را در یك زمان نوشته اند.
[6] . جوامع السیره عمروبن عدی (ص 21، چاپ دارالمعارف مصر)م.
[7] . امتاع الاسماع، ج 1، ص 174.
[8] . امتاع الاسماع، ج 1، ص 170.
[9] . التنبیه و الاشراف، ص 213.
[10] . التنبیه والاشراف، ص 217.
[11] . در سیره حَلَبیه ضبط آن را به فتح قاف ذكر كرده (ج3، ص 174، چاپ بیروت) و در سیره نَبَویّه به ضم قاف( هامش سیره حلبیه، ص 137) و در طبقات چاپ بیروت و در جوامع السیر چاپ مصر به ضم قاف و فتح راء چاپ شده است (طبقات، ج2، ص 78. چوامع، ص 18).
[12] . التنبیه والاشراف، ربیع الاول، ص 219، چاپ بیروت.
[13] . احتمالاً تكرار است.م.
[14] . سیره النبی، ج4، ص 284. ترجمه تاریخ یعقوبی، ص 433.
[15] . طرف كه آبی است در 36 میلی مدینه در كتاب قاموس به كسر راء مانند كتف و در معجم البلدان به فتح ضبط شده است (ج4، ص 31).
[16] . سیره النبی، ج4، ص 312.
[17] . التنبیه والاشراف، ص 218.
[18] . سیره النبی، ج4، ص 292. یعقوبی، ص 438.
[19] . ر.ك: سیره النبی، ج4، ص 284. امتاع الاسماع، ص 335.
[20] . سیره النبی، ج4، ص 282. امتاع الاسماع، ص 342-343. انسان العیون، ج3، ص 213.
[21] . از 52-58: سیره النبی، ج4، ص 296. یعقوبی، ص 438.
[22] . انسان العیون، ج3، ص 221.
[23] . انسان العیون، ج3، ص 225.
[24] . در نسخه اصل بر این گونه است ولی صحیح: بنی دیل است. ر.ك: تاریخ یعقوبی، ص437. اعلام الوری ص 69-70. بحارالانوار، ج 21، ص140.م.
[25] . سیره النبی، ج4، ص 315.
[26] . طبقات، ج2، ص 164.م.
[27] . طبقات، ج2، ص 169.م.
[28] . سیره النبی، ج4، ص 319.
[29] . سیره النبی، ج4، ص 319.
[30] . طبقات ابن سعد، ج1، ص 296.
[31] . ر.ك: التنبیه والاشراف، ص 243-244.

درباره جنگهاي پيامبر بد نيست مطلبي را به عرض برسانم .در جريان حضرت امام هادي و متوكل كه متوكل نذر كرده بود اگر مريضي اش خوب شود و حالش بهبود يابدبه ميزان «‌ كثيري » صدقه بدهد. داريم كه متوكل از علماي دربار مي پرسد: من كه نذر كرده ام ميزان كثيري صدقه بدهم اكنون بايد چقدر صدقه بدهم ؟‌كثير يعني چقدر؟ علماي درباري كه همه گي از علماي اهل سنت بودند هر كدام چيزي گفتند ،‌يكي گفت كثير يعني زياد شما هزار درهم بده ،‌يكي گفت شما ده هزار درهم بده ‌و يكي گفت آنقدر صدقه بده كه دلت آرام بگيرد . و همين طور هركسي چيزي گفت . متوكل قبول نكرده سراغ امام عليه سلام فرستاد. امام هادي فرمود :‌كثير يعني 83 تا . شما 83 سكه به عنوان صدقه بپردازيد كافي است . اطرافيان متوكل گفتند يعني چه چرا 83 تا . دليلش چيست؟‌دليلش را متوكل از امام پرسيد امام فرمود :‌ در قرآن آمده خداوندبه پيامبر فرمود :‌ لقد نصركم الله في مواطن كثيره . و ما اهل بيت مي دانيم موطن كثيره همان جنگهاي پيامبر است . تعداد جنگهاي پيامبر كه خداوند در آنها اورا ياري كرد 83 مورد بود . اين نمونه نشان مي دهد كه رقم بالاي 83 جنگ يعني 27 غزوه و 56 سريه رقمي نيست كه با فرمايشات اهل بيت سازگاري داشته باشد.

                                     * * * * * * * * * * * * * * * * * *

                                    * * * * * * * * * * * * * * * * * *

منابع تاريخي، غزوه ها و سريه ها پيامبر را آورده اند در اصطلاح تاريخ اسلام، غزوه به جنگ هايي گفته مي شود كه پيامبر در آن شركت مي كرد. غزوات پيامبر را منابع تاريخي 26 عدد ذكر كرده اند. مسعودي در اين زمينه مي نويسد: غزوه هايي كه پيامبر اسلام خود به همراه سپاه بود 26 غزوه است و برخي آن را 27 غزوه نوشته اند. جهت اختلاف آن است كه دستة اوّل بازگشت رسول خدا را از خيبر به واي القُري با غزوه خيبر يكي دانسته اند. اما دسته دوم، غزوه خيبر و غزوة وادي القُري را دو غزوه شمرده اند. ليكن ابن اسحاق كه نامي از وادي القري بعد از خيبر نمي برد نيز غزوه هاي رسول خدا را 27 غزوه مي گويد و عُمرة القضا را جزء غزوات مي شمارد.[1]
اولين غزوه، غزوه اَبواء است كه در ماه صفر سال دوّم هجرت صورت گرفت و آخرين غزوه، غزوه تبوك كه در رجب سال نهم هجرت صورت گرفت. ابن اسحاق در سيره و طبرسي در اعلام الوري مي نويسد كار رسول خدا در غزوه هاي بدر، احد، خندق، قريظه، مصطلق، خيبر، فتح، حنين و طائف با دشمن به جنگ كشيده شد و در بقيه غزوه درگيري در كار نبود اما مسعودي به جاي مصطلق، تبوك را نوشته است. از مهمترين غزوات پيامبر مي توان به جنگ بدر، اُحد، خندق، فتح مكه، خيبر و حُنين اشاره كرد.[2]
امّا سَريّه: از سري به معني به شب راه پيمودن يا سري به معني نخبه لشكر كه به دسته اي از لشكر گفته مي شود كه به جنگ دشمن روانه مي شوند و از چهارصد نفر بيشتر نباشد و جمع آن سرايا است.
در اصطلاح تاريخ اسلام: آن سپاه اعزامي كه پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ در آن سپاه حضور نداشته باشد را گويند كه در مقابل غزوه است. علت اعزام سريه ها غالباً سركوبي اشرار، دعوت طوايف به اسلام، پيشگيري از حوادث غيرمترقبه و عقيم نمودن توطئه هاي دشمنان و مسايلي از اين قبيل مي باشد و گاه هم به منظور جمع آوري صدقات و تعليم مسايل ديني هم بوده است.
بيشترين سريه هاي عصر پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ در سال ششم هجرت بود كه به همين جهت آن سال را سنةالاستئناس مي گويند. تعداد سريه هاي پيامبر را منابع اكثراً سي و شش عدد ذكر كرده اند اما منابعي ديگر مانند طبرسي در اعلام الوري چهل و هشت و در بعضي از منابع شصت و شش عدد ذكر شده است اما درست ترين قول سال سي و شش مي باشد.
از نخستين سريه هاي پيامبر سريه اي است به سركردگي حمزة بن عبدالمطلب كه به اتفاق سي تن از مهاجران در كنار دريا به سرزمين جهنيه با ابوجهل بن هشام به همراه صد و سي مشرك برخورد كرد كه اين سريه بدون جنگ و خونريزي پايان پذيرفت.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر: 

1. معارف و معاريف، دشتي.
2. فرازهائي از تاريخ پيامبر اسلام، جعفر سبحاني.
3. تاريخ پيامبر اسلام، محمد ابراهيم آيتي.

اخلاق و خصوصیات امام خمینی در منزل
فارس: امام شب را تقسيم کرده بودند. يعني مثلاً دو ساعت ايشان بچه را ساکت مي کردند و خانم مي خوابيدند و بعد دو ساعت خودشان مي خوابيدند و خانم بچه را نگه مي داشتند. فرزندانشان تعريف مي کنند که ايشان با آن ها بازي مي کردند و...

در زمان حیات پربرکت حضرت امام خمینی هزاران نامه از سراسر جهان بویژه از کشور عزیزمان به دفتر معظم له رسیده است که ایشان در حد مقدور به بسیاری از آنها پاسخ داده اند.  

به گزارش «مرکز خبر حوزه» یکی از این نامه‌ها، نامه خواهری از اهالی کوهدشت لرستان است که با پول و دست خود ژاکتی برای حضرت امام بافته و به ایشان تقدیم کرده است.

خانم مهین محمدی از شهروندان کوهدشت لرستان در مورخه 19/11/61 خطاب به پیر جماران این گونه می‌نویسد:

"بسمه تعالی"

محضر مبارک امام عزیز:

سلام علیکم.

"راستی این چه روزی است فکر می‌کنم خواب می‌بینم و اصلا باورم نمی شود چنین روزی را که امام این پیرجماران. نامه ام را بخواند و هدیه ناقابلم را بپذیرد.

"به ای خدا من می‌توانم این سعادت را داشته باشم؟

امام عزیز! اینک با پول خود و با دست خود برایت ژاکتی بافتم به این امید که وسیله ای باشد در قیامت شاهد بگیرم که ای خدا من، امام عزیز را و نائب امام زمانت را دوست دارم. تو روا مدار دستی که برای این امام ژاکت بافته از درگاهت ناامید برگردد. امام عزیز از شما خواهش می‌کنم که این هدیه ناقابل را که فرسنگ‌ها راه طی نموده بپذیری و دلم را نشکنی زیرا که آرزو دارم.

ولی امام جان دوست دارم چنانچه قابل استفاده نبود، حداقل یک بار هم که شده ژاکت را تن کنی و آن را تبرک کنی که مایه افتخار من است.

امام عزیز، خواهش دیگری هم دارم. اگر لطف نموده بوسیله خط خودتان چند کلمه ای برایم بنویسی، بی نهایت فرزندت را خوشحال می‌کنی و خدا را خیلی شکر می‌کنم و وصیت می‌کنم که آن چند کلمه را در قبرم همراه با خودم دفن کنند.

"التماس دعا"

"دخترت مهین محمدی"

* پاسخ امام خمینی‌‌(ره)

بسمه تعالی

دخترم؛ نامه محبت آمیز شما با هدیه ارزشمندی که با دست خود بافته اید، واصل شد. از ارزشهای معنوی این نحو هدیه‌ها باید یاد کرد که آن ارزش‌ها نزد خداوند متعال ثبت می‌شود. خداوند تعالی امثال شما فرزندان متعهد را برای اسلام حفظ و افزون نماید، و ماها و شماها را با رحمت خویش قرین فرماید.

والسلام علیک و رحمة الله 10 جمادی الاولی 1403- روح الله الموسوی الخمینی

* و اما 20 سال بعد ...

خانم مهین محمدی به همراه همسرشان از کوهدشت عازم تهران هستند که در یک سانحه ی دلخراش رانندگی او و دو فرزندش در دم جان می‌دهند وهمسرشان «علی» راهی بیمارستان می‌شود واز این حادثه جان سالم به در می‌برد.

خانم بتول محمدی ،خواهرمرحومه محمدی نقل می‌کند، خانواده ما از این مصیبت سنگین بسیارمتاثر بود و شب اول قبر تا صبح، کنار قبر آن عزیزان از دست رفته به گریه و زاری و خواندن قرآن و دعا مشغول بودیم. تا این که نزدیکی‌های صبح برای لحظاتی به خواب فرو رفتم، خواهرم را دیدم که با لحنی نگران و عصبانی چیزی را از همسرشان درخواست می‌کردند، و مرتب تکرار می‌کرد که من از همسرشان بگیرم و برایش بفرستم.

بیدار شدم و چیزی نگفتم ، و دوباره به خواب فرو رفتم و باز هم ایشان را دیدم که هم چنان با سماجت و نگرانی به من اصرار می‌کرد و می‌گفت از علی(همسرشان) بگیر و برایم بیاور،!

وقتی بیدار شدم احساس کردم، باید مطلب را بگویم، موضوع را با مادرم در میان گذاشتم، بلافاصله با همسرشان تماس گرفتند؛ و ماجرای خواب مرا برای او تعریف کردند، علی آقا که در این حادثه مجروح و در بیمارستان بستری بود گفت؛ همسرم سال‌ها پیش، نامه‌ای به امام (ره) نوشته و جواب دریافت نموده و وصیت کرده بود که دست خط حضرت امام(ره) را به منظور شفاعت به همراهشان دفن کنند. بدین طریق از جریان نامه و وصیت ایشان باخبر شدیم، و موضوع را با یکی از روحانیون معزز در میان گذاشتیم و گفت، چون وصیت کرده، باید نامه همراه میت دفن شود، به هر نحوی که بود نامه را پیدا کرده و با ایجاد شکافی کوچک آن را در قبر مرحومه مهین محمدی قرار دادیم، پس از مدتی به خواب من آمده وگفت: من که باید می‌رفتم! الان از هفت مرحله به راحتی گذشتم ...

دست‌خط مرحومه حاجیه خانم مهین محمدی خطاب به حضرت امام خمینی(ره) و نیز پاسخ حضرت امام(ره) عیناً درج می‌گردد.

  ۱ ـ عمره تمتع

 

 

 

 

 ۲ـ حج تمتع

 

                                                                             اقوال الائمه ج 1 ص 329

 

---

   

 در مورد حروف ابجد _____________

معاویه بن عمار گوید: از حضرت صادق ع خواهش کردم که دعایی

برای روزی به من بیاموز. پس دعایی به من آموخت که من بهتر از آن

برای جلب روزی ندیدم، فرمود: «اللهم ارزقنی من فضلک الواسع

الحلال الطیب رزقا واسعا حلالا طیبا بلاغا للدنیا و الاخره، صباصبا،

 هنیئا مریئا، من غیرکد و لامن من احد خلقک الاسعه من فضلک الواسع

فانک قلت: «و اسئلو الله من فضله» فمن فضلک اسئل و من عطیتک

اسئل و من یدک الملاء اسئل».

ابوبصیر گوید: به حضرت صادق ع عرض کردم: من رسیدن روزیم را

 کند می شمارم و روزی من به کندی می رسد و به نظر خودم بیش از

آن هم نخواهد رسید؟ آن حضرت در خشم شد سپس به من فرمود: بگو

«اللهم انک تکفلت برزقی و رزق کل دابه، یا خیر مدعو و یا خیر من

اعطی و یا خیر من سئل و یا افضل مرتجی افعل بی کذا و کذا» ( به

جای کذا و کذا حاجت خود را در مقدار زیاد شدن روزی بگوید).

اسماعیل بن عبدالخالق گوید: مردی از اصحاب پیغمبر ص چندی به

خدمت آن حضرت ص نیامد، و پس از مدتی خدمتش رسید، رسول خدا

ص به او فرمود: چه چیز تو را از ما دور کرده بود؟ عرض کرد:

بیماری و نداری، به او فرمود: آیا به تو نیاموزم دعایی که خداوند از تو

بیماری و نداری را دور سازد؟ عرض کرد: چرا یا رسول الله! فرمود:

بگو: «لاحول و لا قوه الا بالله {العلی العظیم} توکلت علی الحی الذی لا

یموت و الحمدلله الذی لم یتخذ {صاحبه ولا} ولدا و لم یکن له شریک فی

 الملک و لم یکن له ولی من الذل و کبره تکبیرا» گوید پس درنگی نکرد

و طولی نکشید که خدمت پیغمبر ص بازگشت و عرض کرد، ای رسول

خدا خداوند بیماری و نداری را از من برد.

زید شحام از حضرت باقر ع حدیث کند که فرمود: برای خواستن روزی

از خداوند در نماز واجب در سجده بگو: «یا خیر المسئولین و یا خیر

المعطین ارزقنی و ارزق عیالی من فضلک الواسع فانک ذوالفضل

العظیم»

ابوبصیر گوید: به حضرت صادق ع از نیازمندی و تنگدستیشکایت کردم

و از او خواستم که دعایی برای طلب روزی به من بیاموزد، پس آن

حضرت دعایی به من آموخت که از آن زمان که به وسیله آن دعا

کردم، نیازمند نگشتم، فرمود پس از نماز شب در سجده بگو. «یا خیر

مدعو و یا خیر مسوول و یا واسع من اعطی و یا خیر مرتجی، ارزقنی

و اوسع علی من رزقک و سبب لی رزقا من قبلک، انک علی کل شی

قدیر».

حضرت باقر ع فرمود: مردی خدمت پیغمبر ص رسید و عرض کرد:

ای رسول خدا! من مردی هستم عیالمند و قرض دار حالم سخت شده،

پس دعایی به من بیاموز که با آن به درگاه خدای عزوجل دعا کنم تا به

من روزی دهد به مقداری که با آن قرضم را ادا کنم و به وسیله آن بر

مخارج نانخورها و عیالم کمک جویم، پس رسول خدا ص فرمود: ای

بنده خدا! وضوی خوب و کاملی بساز و سپس دو رکعت نماز بگزار و

رکوع و سجودش را کامل و نیکو به جای آر، سپس پس از فراغت از

نماز بگو: «یا ماجد یا واحد یا کریم {یا دائم} اتوجه الیک بمحمد نبیک

نبی الرحمه ص یا محمد یا رسول الله انی اتوجه بک الی الله ربک و

ربی و رب کل شیء ان تصلی علی محمد و اهل بیته و اسالک نفحه

کریمه من نفحاتک و فتحا یسیرا و رزقا واسعا الم به شعئی و اقضی به

دینی و استعین به علی عیالی».

حضرت صادق ع فرمود: رسول خدا ص این دعا را برای زیاد شدن

روزی آموخت: «یا رازق المتقلین، یا راحم المساکین، یا ولی المومنین،

یا ذالقوه المتین، صل علی محمد و اهل بیته و ارزقنی و عافنی و

اکفنی ما اهمنی».

معمر بن خلاد گوید: از حضرت رضا ع شنیدم که می فرمود: حضرت

باقر ع مردی را دید که می گوید: بار خدایا من از روزی حلال تو

خواستارم» حضرت باقر ع بهاو فرمود: تو قوت و روزی پیغمبران را

خواستار شدی بگو: «بار خدایا من از تو روزی فراوان پاکیزه ای از

روزیت را خواستارم».

احمد بن محمد بی ابی نصر گوید: به حضرت رضا ع عرض کردم:

فدایت شوم! خدای عزوجل را بخوان و دعا کن که روزی حلال به من

روزی کند، فرمود: آیا می دانی حلال چیست؟ عرض کردم: آن چه نزد

ما است از درآمد پاک است، فرمود: علی بن الحسین ع می فرمود:

حلال قوت و روزی برگزیدگانست، سپس فرمود: بار خدایا! از تو از

روزی فراوانت خواستارم».

مفضل بن یزید از حضرت صادق ع حدیث کند که فرمود: بگو «اللهم

اوسع علی فی رزقی و امددلی فی عمری و اجعل لی ممن تنتصر به

لدینک و لا تستبدل بی غیری».

و نیز از حضرت موسی ع دعایی برای روزی کرده و آن این است «یا

الله یا الله یا الله اسالک بحق من حقه علیک عظیم ان تصلی علی محمد و

آل محمد و ان ترزقنی العمل بما علمتنی من معرفه حقک و ان تبسط

علی ما خطرت من رزقک».

ابوبصیر گوید: به حضرت صادق ع عرض کردم: ما رسیدن روزی را

به کندی می دانیم حضرت در خشم شد و فرمود بگو: «اللهم انک تکفلت

برزقی و رزق کل دابه فیا خیر من دعی و یا خیر من سئل و یا خیر من

اعطی و یا افضل مرتجی افعل بی کذا و کذا» (و به جای افعلبی کذا و

کذا حاجت خود را ذکر کند).

سید حسن خمینی فرزند یادگار امام (ره) چندی پیش اظهارات مهمی به زبان آورد که هنوز عده ای از بازتاب و انعکاس آن، می هراسند.
      وی گفت که  خداوند حفظ آبروي مومن را بالاتر از كعبه دانسته است ولي آيا در نزد ما نيز اين فرمان خدا اينچنين است؟
      اگر ادعا داريم كه اسلام ما حقيقي است پس اين همه تهمت و ريختن آبروي مومن از هر دسته و گروهي چه معني دارد؟
      آيا ما در جامعه‌مان به همان اندازه كه به ناهنجاري‌ها اهميت مي‌دهيم و با آن به مبارزه مي‌پردازيم، براي ديگر فرامين خدا هم تعصبي اينچنين نشان مي‌دهيم؟
       آيا برخورد با آدم دروغگو به همان اندازه برخورد با آدم بدحجاب است؟

●●●
      سيدحسن خميني با اشاره به روايتي درباره فقر پرسيد: آيا حساسيت ما نسبت به فقر در جامعه به اندازه حساسيتمان نسبت به موهاي خانم‌ها است؟ سيدحسن خميني در ادامه به خاطره‌اي از امام(ره) اشاره كرد و يادآور شد: بزرگواران نظام به ياد دارند زماني كه گروهي نزد امام رسيدند و از شنود مكالمات شخصي خبر دادند، ايشان بسيار از اين مساله ناراحت شد و به شدت با فرد خاطي برخورد كردند؛ چرا؟ چون در نزد ايشان حفظ آبروي مومن از هر چيزي بالاتر است.

     سيد حسن خميني با بيان اينكه در زندگي امام(ره) كسي جرات غيبت كردن نداشت به خاطره‌اي اشاره كرد و گفت: يكي از بزرگان حال حاضر كشور نزد امام آمدند و گفتند فلان گروه شما را قبول ندارند. حضرت امام گفتند مگر من اصول دين هستم كه حتما بايد من را قبول داشته باشند؟ فرزند يادگار امام(ره) با بيان اينكه هر قومي گناه خاصي دارد، گفت: گناه اهل علم حسد و گناه سياسيون تهمت و غيبت است، كسي كه عالم باشد و اسلام متناسبي را پيشه كرده باشد، قطعا نسبت به اين گناه‌ها حساسيت ويژه‌اي خواهد داشت.

دعای فاطمه قبل از شهادت

اسماء گويد: ديدم حضرت دستهايش را به سوى آسمان بلند كرده و مى‏گويد: پروردگارا به حق حضرت محمد مصطفى و شوق و اشتياقى كه نسبت به من داشت و به شوهرم على مرتضى و اندوهى كه بر من دارد و به حسن مجتبى و گريه‏اش بر من، و به حسين شهيد و حسرت و افسردگيش نسبت به من و به دخترانم كه دختران فاطمه‏اند و آه ماتمشان بر من، از تو مى‏خواهم كه بر گنهكاران امت حضرت محمد ترحم فرموده، و آنان را ببخشائى و به بهشت واردشان سازى كه تو گرامى‏ترين سؤال شوندگان و ارحم الراحمين مى‏باشى (1)

1- بلادى البحرانى، «وفاه فاطمة الزهراء»/ 78.

علی همه چیزم

هیچ چشمی ندیده است و هیچ نشنیده است و به قلب هیچ بشری  خطور نکرده است مردی که با فضیلت تر از جعفر بن محمد (ع) باشد. همو گوید : آن حضرت اهل مزاح بود . همواره  تبسم ملایمی بر لب هایشان نمایان بود. 

عباس محمود عقاد از دانشمندان اهل تسنن :او مرجع اهل تسنن و تشیع هر دو می باشد و کافی است بدانیم که او استاد و پیشوای فقهی جلیل القدر ابو حنیفه و مالک ( روسای اهل سنت ) می باشد وا زا نظر علمی استاد دانشمندان شیمی ما مثل جابر بن حیان می باشد . وجود او به مذهب اختصاص ندارد. وجود او به همگان تعلق دارد.( 1 )

 اسلام شناسان غربی :

{ امام } صادق ( ع ) سر منشا مجموعه ابتکارات و افکار و روشهای جدید است. ایشان از نخستین کسانی بود که نظریه مرکزیت زمین و گردش خورشید دور آنرا مورد انتقاد قرارداد و مرکزیت خورشید را مطرح ساخت .( 2 )

 یکی از نظریه های علمی امام صادق که نبوغ علمی  او را به اثبات می رساند نظریه ای است راجع به انتقال بیماری بوسیله بعضی از نورها . ایشان می فرمایند : نورهایی است که اگر از یک بیمار به شخص سالم بتابد ممکن است او را بیمار کند.این نظریه را علمای زیست شناسی و پزشکی از خرافات می دانستند ... ولی برای اولین بار در شوروی به طور علمی و غیر قابل تردید ثابت شد که اولا از سلولهای بیمار اشعه ساطع می شود ، ثانیا این اشعه هر گاه بر سلولهای سالم بتابد آنرا بیمار خواهد کرد بدون اینکه کوچکترین تماس بین سلولهای بیمار و سالم وجود داشته باشد.( 2 )

 امام صادق ( ع ) فرمودند : هریک از شما در حالی بمیرید که منتظر این امر ( فرج ) باشد همانند کسی است که با حضرت قائم علیه السلام در خیمه اش بوده باشد ، نه بلکه همچون کسی است که در رکاب رسول خدا ( ص ) شهید شده باشد.( 3 )

منابع :

1 -  کتاب امام صادق علیه اسلام پیشوای تسنن و تشیع 

2 – مغز متفکر شیعه تالیف مرکز مطالعات اسلامی استراسبورگ

3 – بحار الانوار ، ج 52 ، ص 126

از گناهان دوری کنید که هیچ بلا و کمبود رزقی حتی خراش پوستی و لغزش پایی ومصیبتی نیست مگر به خاطر گناه.

1 - «ظاهر قرآن زيباست، باطن آن ژرف ناپيداست. عجايب آن سپرى نگردد، غرايب آن به پايان نرسد، و تاريكى هاجز بدان زدوده نشود.» ⁽¹⁾

2 - «كتاب پروردگار در دسترس شماست، حلال و حرام آن پيداست واجب و مستحب آن هويداست، ناسخ و منسوخش روشن، رخصت و عزيمت آن معين، خاص و عامش معلوم، پند و مثلهايش مفهوم، مطلق و مقيدش پديدار، محكم و متشابهش آشكار، مجمل آن تفسير شده، و نامفهومش تعبير شده، از حكمى كه بدانند و انجام دادنى است، و آنچه ندانند و واگذردنى است، حكمى است وجوب آن در قرآن معين، و نسخ آن در سنت مبرهن‏» ⁽²⁾

3 - «قرآن را بياموزيد كه نيكوترين گفتار است، و آن را نيك بفهميد كه دلها را بهترين بهار است، و به روشنائى آن بهبودى خواهيد، كه شفاى سينه‏هاى بيمار است، و آن را نيكو تلاوت كنيد كه سودمندترين بيان و تذكار است‏» (3)

4 - «كتاب خدا در دسترس شماست، زبان آن كند نيست، گوياست ، خانه‏اى است كه پايه‏هايش ويران نشود، و صاحب عزتى است تا يارانش را هزعيت نبود» ⁽⁴⁾

5 - پس از من بر شما روزگارى آيد كه چيزى از حق پنهان‏تر نباشد، و از باطل آشكارتر. و از دروغ بستن بر خدا و رسول او بيشتر. و نزد مردم آن زمان كالائى زيانمندتر از قرآن نيست اگر آن چنانكه بايد بخوانند و نه پر سودتر از قرآن، اگر معنى كلماتش را برگردانند و در شهرها چيزى از معروف ناشناخته‏تر نباشد، و شناخته‏تر از منكر. حاملان كتاب خدا آن را واگذارند و حافظانش آن را به فراموشى بسپارند. پس در آن روزگار قرآن و قرآنيان از جمع مردم دورند.» ⁽⁵⁾

6 - «بر شما باد به كتاب خدا كه ريسمان استوار است و نور آشكار است و درمانى است‏سوددهنده، و تشنگى را فرونشاننده، چنگ در زننده را نگهدارند، و در آويزنده را نجات بخشنده. نه كج‏شود، تا راستش گردانند، و نه به باطل گرايد تا آن را برگردانند. كهنه نگردد به روزگار، نه از خواندن و نه از شنيدن سيار. راست گفت كه سخن گفت از روى قرآن، و آن كه بدان رفتار كرد پيش افتاد ⁽⁶⁾

7 - «قرآن علم آينده است و حديث گذشته. درد شما را درمان است و راه سامان دادن كارتان در آن است‏» ⁽⁷⁾

8 - قرآن فرمان دهنده است و باز دارنده خاموشى است و گوينده حجت‏خداست‏بر آفريدگانش كه بدان پيمان گرفته است از ايشان، و همگان را نهاده است در گرو آن، نور (هدايت) خود را با قرآن تمام گرداند و دين خود را بدان به كمال رساند، و جان پيامبر خويش را هنگامى ستاند كه از رساندن احكامى كه موجب رستگارى آفريدگان است، فارغ ماند» ⁽⁸⁾

9 - پس فرو فرستاد بر او قرآن را، نورى كه چراغ‏هاى آن فرو نميرد، و چراغى كه افروختگى‏اش كاهش نپذيرد، و دريايى كه ژرفاى آن كس نداند، و راهى كه پيمودنش رهرو را به گمراهى نكشاند. و پرتوى كه فروغ تيرگى نگيرد، و فرقانى كه نور برهانش خاموش نشود، و تبيانى كه اركانش ويرانى نپذيرد، و بهبوديى كه در آن بيم بيمارى نباشد، و ارجمنديى كه يارانش را شكست و ناپايدارى نباشد، و حقى كه ياورانش را زيان و خوارى نباشد. پس قرآن معدن ايمان است و ميانجاى آن، و چشمه ساردانش است و درياهاى آن، و باغستان دادست و آبگيرهاى آن، و بنياد اسلام است و بنلاد استوار آن. واديهاى حقيقت است و سبزه‏زارهاى آن، و دريايى است كه بردارندگان آب آن را خشك نگردانند، و چشمه سارهاست كه آب كشندگان، آب آن را به ته نرسانند، و آبشخورهاست كه در آيندگان آب آن را كم نكنند، و منزلگاههاست كه مسافران راهش را گم نكنند، و نشانه‏هاست كه روندگان از نظرش دور ندارند، و پشته‏هاست كه روى آورندگان از آن نگذرنند و آن را نگذارند. خدايش مايه سيرابى دانشمندان كرده است، و بهار دلهاى فقيهان و مقصد راههاى پارسايان، و دارويى كه از پس آن بيمارى نيست و نورى كه با آن تارى نيست، و ريسمانى كه گرفتنگاه آن استوار است و پناهگاهى كه قله آن پناهنده را نگاهدارست، و ارجمندى هر كه با او دوستى ورزد و امان آن كس كه بدان در شود، و راهنماى هر كه بدان اقتدا كند، و عذرخواه آن كه آن را هر كه در مخاصمت پشتيبان خويشش شمارد، و پيروزى آن كس كه بدان حجت آرد، و راهبر آن كه آن را به كار دارد و برنده آن كه آن را كار فرمايد، و نشان آن كس كه در آن بنگرد چنانكه بايد، و نگاهدار كسى كه خود را بدان از آسيب پايد، و دانش كسى كه آن را نيك به خاطر سپارد، و حديث كسى كه از آن روايت كند، و حكم آن كس كه خواهد حكم دهد. ⁽⁹⁾

پى‏نوشت‏ها:

1)نهج البلاغه، خطبه، 18

2)همان خطبه، 1

3)همان خطبه، 110

4)همان خطبه، 133

5)همان خطبه، 147

6)همان خطبه، 156

7)همان خطبه، 158

8)همان خطبه، 183

9)نهج البلاغه خطبه 198

نهج البلاغه

بیان مقام و منزلت قرآن از ديدگاه دكتر سيد جعفر شهيدى

۱ـ نورانی شدن فضای خانه

۲-ایمن بودن روح از عذاب الهی

۳-خیر و برکت زیاد برای اهل خانه

۴-حضور فرشته و ملائکه در آن خانه

۵-دور شدن شیاطین از آن خانه

۶ ـ  شفادهنده بیماریهای روحی

۷-دفع بلا و گرفتاری

۸-استجابت دعا پس از قرائت قرآن

۹-مانع در برابر عذاب الهی

                          شهریار در خواب آیت اله مرعشی نجفی(ره)

شیعیان میگویند امام مهدی(عج) زنده است ولی اهل‏سنت میگویند

 هنوز به دنیا نیامده است، لطفاً نظر هر یک را توضیح دهید

ظهور حضرت مهدی(عج) و برقراری حکومت اسلامی جهانی به دست ایشان عقیده‏ای اسلامی است و شیعه و سنی به آن معتقدند و از این جهت اختلافی نیست/
اما در رابطه با ولادت آن حضرت شیعه اعتقاد دارد که آن حضرت در سال 255ه’ ق در سامرا متولد شده است و این موضوع از موضوعات قطعی و یقینی نزد شیعه است و روایان و مورخان واقعه ولادت آن حضرت را ثبت نموده‏اند/
علمای اهل سنت در مسأله ولادت حضرت مهدی(عج) اتفاق نظر ندارند - برخی میگویند که آن حضرت هنوز متولد نشده است و بعضی میگویند در سال 255 به دنیا آمده است/
بسیاری از مورخان و محدثان اهل‏سنت نیز بدین امر تصریح کرده‏اند و آن را یک واقعیت ندانسته‏اند. در کتابهای پژوهشی نام بیش از 5(ص) تن از این عالمان و نام کتابهای آنان ذکر شده است.{1} که به برخی اشاره میکنیم:
1- محمد بن طولون مورّخ دمشق: دوازدهمین امام شیعه نامش ابوالقاسم محمد فرزند امام حسن عسگری معروف به حجت است همان فردی که شیعه گمان میکند که منتظر و قایم و مهدی اوست. ولادت او در روز جمعه نیمه شعبان سال 255 قمری واقع شده است به هنگام مرگ پدرش حسن عسگری وی پنج‏ساله بود، نام مادرش خمط یا به قولی نرجس است.{2}
2 - شیخ عبدالله شبراوی: دوازدهیمن از ائمه ابوالقاسم محمد حجت است که به قولی همان منتظر و مهدی است. امام ححمد حجت فرزند امام حسن خالص(رض) در سرّ من رای در شب نیمه شعبان سال 255 قمری به دنیا آمد به قولی مرگ پدرش در 5 سالگی وی بود و پدرس حین ولادت وی را مخفی نموده به خاطر ترس از خلفای وقت چرا که ایشان هاشمیان را دستگیر و حبس و یا به قتل میرساندند. او ملقب است به مهدی و قایم و منتظر و خلف صالح و صاحب الزمان ولی مشهورترین نام او او مهدی است لذا شعیه معتقد است وی همان شخصی است که احادیث صیححه در مورد ظهورش در آخر زمان وارد شده.{3}
قندوزی در کتاب ینابیع الموده چنین مینویسد:
"اَلْخَبَرُ الْمَعْلُومُ الُْمحَقَّقُ عِنْدَ الثِّقاتِ اَنَّ وِلادََْ القائِمِ کانَتْ لَیْلََْ الْخامِس عَشَر مِنْ شَعبان سِنَْ خَمْسٍ وَ خَمسینَ وَ مِأَتَیْن فی بَلْدِْ سامِرَّأ"{4}
«خبر معلوم و مسلم در نزد موثقان این است که ولادت حضرت قائم(عج) در شب نیمه شعبان سال 255 هجری در شهر سامرا واقع شده است.»
[1]. محمدرضا حکیمی، خورشید مغرب، چاپ دفتر نشر و فرهنگ اسلامی، چاپ 8 ص 18؛ شیخ ابوطالب تجلیل تبریزی، من هو المهدی، موسسه نشر اسلامی ص (ع)42 و منتخب الاَّثار/
[2]. مورخ دمشق شمس الدین محمد بن طولون، الأ ئمه الاثنی عشر، تحقیق دکتر صلاح الدین المنجد، منشورات رضی قم، ص (ع)11/
[3]. شیخ عبدالله بن محمد بن عامر الشبراوی، الاتحاف بحب الاشراف. ص 9(ع)1 - 180، منشورات رضی قم/
[4]. ینابیع المودّْ، ص 54، چاپ شریف رضی قم

تکرار واژه‏ها، یکی از جنبه‏های اعجاز عددی قرآن است که وبلاگ«بلوط سحرآمیز» در این پست از وبلاگ خود، با ذکر چند مثال به بررسی این نوع اعجاز قرآن پرداخته است.

بلاگر در آغاز با اشاره به هماهنگی تعداد واژه‌های تکراری قرآن می‌نویسد: کلمه دنیا 115 بار و کلمه آخرت نیز 115 بار تکرار شده‏است. کلمه گیاه 26 بار و کلمه درخت هم 26 بار، کلمه تابستان گرم 5 بار و کلمه زمستان سرد نیز 5 بار، زکات 32 بار و برکت هم 32 بار، شراب 6 بار و مستی هم 6 بار، فقر 13 بار و ثروت هم 13 بار، فرشته 88 بار و شیطان هم 88 بار، بهشت 77 بار و جهنم هم 77 بار، شیاطین 68 بار و ملائک هم ۶۸ بار، حیات 71 بار و کلمه موت هم71 بار در قرآن استفاده شده است. نویسنده در ادامه چنین می‏آورد: کلمه یوم به معنای روز به صورت مفرد  ۳۶۵ بار به تعداد روزهای سال شمسی در قرآن به کار رفته‏است و به صورت تثنیه و جمع 30 بار به تعداد روزهای ماه، کلمه شهر به معنای ماه، ۱۲ با در قرآن دیده می‏شود، یعنی درست به تعداد ماه‏های سال، کلمه الساعه در قرآن 24 بار به کار رفته‏است. «سماوات السبع» یا «سبع سماوات» یا «هفت آسمان» 7 بار استفاده شده است. سجده و مشتقات آن 34 مرتبه به کار رفته که برابر مجموع سجده‏های 1۷رکعت نماز شبانه روزی است. مشتقات وحی به تعداد اوصیای الهی 12 بار به کار رفته‏است. لفظ شیعه و مشتقاتش 12 بار و مشتقات فرقه 72 بار به تعداد 72 فرقه اسلامی به کار رفته‏است.

انقلاب ما به گفته معمار کبير انقلاب، امام راحل و برخي شنيده هاي موثق، از الطاف امام عصر (عج) است: «اين من نبودم که به واسطه من پيروزي را به دست آورديد. خداي تبارک و تعالي در سايه امام زمان (سلام الله عليه) ما را پيروز کرد..

                                             . عید غدیر و عترت پیامبر

وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِن قَبْلُ فَقَالَتْ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى  أَهْلِ بَيْتٍ  يَكْفُلُونَهُ    لَكُمْ   وَ هُمْ لَهُ نَاصِحُونَ ﴿۱۲﴾  ۱   ۲ ۳     ۴     ۵     ۶    ۷  ۸   ۹ ۱۰ ۱۱  ۱۲ ترجمه بخشی از ایه :(آيا شما را بر خانواده‏اى راهنمايى كنم كه براى شما از وى سرپرستى كنند و خيرخواه او باشند) (۱۲)   در سوره قصص ایه 12ضمیر هم که به اهل بیت بر می گردد کلمه 12 وشماره ایه هم عدد 12 می باشد

نور کلمه دوازدهم در ایه هشتم سوره صف

ضمیر (هم) دوم کلمه دوازدهم می باشد که نوعی اشاره بامامان دوازدهگانه دارد البته چرا کلمه (هم)یعنی ضمیر اول کلمه دوازدهم نیست علتش اینست که ماقبل ایه خداوند به پیامبران اسحاق یعقوب اشاره کرده اصل خطاب به انهاست(وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ نَافِلَةً وَكُلًّاجَعَلْنَاصَالِحِينَ (۷۲)و اسحاق و يعقوب را  [به عنوان نعمتى] افزون به او بخشوديم و همه را از شايستگان قرار داديم (۷۲) )لکن خداوند به نوعی به امامان ۱۲ گانه اشاره نموده چون مقام ودرجه انها مافوق تصور بشریت می باشد  واین ایه را از قدرت لایتناهیش چونان اورده که ضمیر (هم) دوم که رجوع وعود این ضمیر به کلمه (ائمه)  است کلمه دوازدهم این ایه باشد

 وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا   وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ     

 ۱  ۲  ۳   ۴  ۵    ۶  ۷ ۸  ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲

 فِعْلَ الْخَيْرَاتِ وَإِقَامَ الصَّلَاةِ وَإِيتَاء الزَّكَاةِ وَكَانُوا لَنَا عَابِدِينَ ﴿۷۳﴾  آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مى‏كردند و به ايشان انجام دادن كارهاى نيك و برپاداشتن نماز و دادن زكات را وحى كرديم و آنان پرستنده ما بودند (۷۳)

بسم الله الرحمن الرحیم

وَالْعَصْرِ  ( ۱ )  

سوگند به عصر [غلبه حق بر باطل] (۱) 

 إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ (۲)

كه واقعا انسان دستخوش زيان است (۲)

إِلَّا الَّذِینَ  آمَنُوا  وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ      وَ  تَوَاصَوْا بالْحَقِّ  وَ  تَوَاصَوْا    بالصَّبْرِ(  ( ۳

۱    ۲       ۳     ۴    ۵         ۶               ۷     ۸      ۹ ۱۰   ۱۱   ۱۲        ۱۳  ۱۴

 ترجمه:

مگر كسانى كه گرويده و كارهاى شايسته كرده و همديگر را به حق سفارش و به شكيبايى توصيه كرده‏اند (۳)

فایده :در عصر روزگارانسانهایی که درزندگی اصلا زیانکار نبوده اند ۱۴ معصوم اند ودارای عصمت کامل می باشند البته این دلیل نمی شود که نا امید شویم بلکه هرچه به مفهوم ایه سوم عمل کنیم ذر زندگی اصلا زیانکار نخواهیم بود البته چنین کسی به غیر از ۱۴ معصوم نمی تواند  در تمام دوران عمرش گناهکار نباشد وزیان و اشتباهی نکند

 مورخین و محدثین تعداد اقوام و یاران آن حضرت را كه در كربلا شهید شدند مختلف ذكر كرده‎اند. در شفاءالصدر می‎نویسد: مشهور بین مورخین كه شیخ مفید در كتاب ارشاد فرموده و ابن اثیر در كامل 72 نفر بودند، 32 نفر سواره، 40 نفر پیاده .

در عقدالفرید، 72 نفر، در فصول المهمه 78 نفر و در بحارالانوار از محمدبن ابیطالب نقل كرده كه عدد سرها 78 بوده و از عبارت كشى در ترجمه حبیب چنان مشخص می‎شود كه 70 مرد بوده‎اند.

سید بن طاووس در اقبال، زیارتى از ناحیه مقدسه نقل می‎كند كه اسامى شهدا در آن زیارت ذكر شده كه جمع آنها 82 نفر می‎شود. از تمام این عده 19 نفر كسانى بودند كه در مكه به حضرت سیدالشهداء (علیه‎السلام) ملحق شدند و 21 نفر در بین راه مكه و كربلا به آن حضرت ملحق شدند و مابقى در كربلا به لشكر آن حضرت ملحق گردیدند كه بیشتر آنها در شب عاشورا بود كه از لشكر پسر سعد به یارى پسر پیغمبر آمدند و تعداد آنها 32 نفر بوده است .

سید بن طاووس در لهوف می‎فرماید: همراهان حضرت هنگام ورودشان به زمین كربلا بیش از هزار نفر بودند ولى در شب عاشورا رفتند و آنهایی كه به درجه ی شهادت رسیدند همان 72 نفر بوده‎اند.

اختلاف است كه شهدای بنى هاشم در كربلا چند نفر بودند. در امالى از ابن عباس روایت كرده كه امیرالمؤمنین(علیه‎السلام) هنگامی كه به صفین تشریف می‎برد وارد زمین كربلا شد فرمود: هذه ارض كرب و بلا یدفن فیهاالحسین(علیه‎السلام) و سبعة عشر رجلا من ولدى و ولد فاطمة

                                                 سوره مائذه ایه ۱۲

اعجاز اعداد دال بر عناوین خاص

کلمه (امام) به معنای رهبر و زمامدار الهی به صورت مفرد و جمع 12 بار در قرآن کریم تکرار شده است که مطابق است با روایات نقل شده از پیامبر اسلام (ص) از طریق شیعه و سنی مبنی بر اینکه تعداد امامان بعد از ایشان 12 نفر می باشند . برای نمونه یکی از آیات قرآن که کلمه امام در ‌آن آمده است ، سوره یس آ‌یه 12 می باشد: «وکل شییء أحصیناه فی امام مبین» و ما هر چیزی را در امام روشنگری جمع نموده ایم . نام دوازده امام که جانشینان پیامبر (ص) می با شند عبارتند : 1ـ امام امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) 2ـ امام حسن (ع) 3ـ امام حسین (ع) که امام حسن و امام حسین علیهماالسلام برادر یکدیگر می باشند و هر دو فرزند امام امیرالمؤمنین (ع) می باشند در حالی که بقیه امامان علیهم السلام نسبت به یکدیگر نسبت پدر و پسر دارند 4ـ امام سجاد (ع) 5ـ امام محمد باقر (ع) 6ـ امام جعفر صادق (ع) 7ـ امام موسی کاظم(ع)8ـ امام رضا(ع) 9ـ امام جواد (ع) 10ـ امام هادی (ع) 11ـ امام حسن عسگری(ع) 12ـ امام مهدی (ع) که طبق اعتقادات مسلمانان او زنده و غیرقابل رؤیت و در همه جا حاضر است و روزی قدرت جهان را همراه حضرت عیسی (ع) بدست می گیرد برای اطلاع بیشتر رجوع کنید به کتاب شریف و مقدس «اسرار آل محمد (ص) » نوشته شاگرد و سرباز فداکار امام امیرالمؤمنین علی علیه السلام جناب سلیم بن قیس هلالی کلمه شیعه ومشتقاتش در قران  ۱۲بار امده است (به شیعه دوازده امامی کهد ارای دین حق می باشند اشاره  دارد)  کلمه اولی(یکی از مشتاقات ولی به بصورت صفت تقضیل ) بصورت مفرد وتثنیه که البته جمع این کلمه در قران نیامده ۱۲ بار تکرار شده  است  کلمه (ساعه) 48 بار در قرآن کریم تکرار شده است که در 24 مورد قبل از آن یکی از حروف ذکر شده است و در 24 مورد دیگر قبل از آن حرفی وجود ندارد . بنابراین هر مورد را که در نظر بگیریم مطابق است با تعداد ساعات یک شبانه روز که 24 ساعت می باشد .  کلمه (سجد) به معنای سجده کرد و مشتقات آن (در زمان ماضی ، مضارع و امر) برای عاقلان 34 بار تکرار شده است که این عدد برابر است با تعداد سجده های واجب روزانه ، چون روزانه 17 رکعت نماز واجب است و هر رکعت 2 سجده دارد . . .    کلمه (ارسل) به معنای فرستاد و مشتقات آن 513 بار در قرآن کریم تکرار شده است و نام 28 پیامبری که در قرآن از آنها نامی آورده شده است نیز مجموعاً 513 بار تکرار شده است .    نام مبارک پیامبر اسلام (محمد و احمد) مجموعاً 5 بار در قرآن امده است (4 بار محمد و 1 بار احمد) و کلمه صلوات که به معنای درود می باشد و بیشتر برای درود فرستادن بر پیامبر و خاندان پیامبر استفاده می شود نیز 5 بار در قرآن تکرار شده است .  کلمه صلوات(نمازها ـ دعائاها) ۵ بار در قران امده که به نماز های ۵ گانه دلالت می کند کلمه شهر(ماه) ۱۲ بار در قران امده که دلالت بر ماههای ۱۲ گانه در سال میکند در قرآن کریم کلمه یوم (روز) 365 بار ذکر شده است . همانطور که مطلع هستید کره زمین درست هر 365 روز یک بار به دور خورشید می گردد و در همان حال 365 بار به دور خودش گردش می کند . این مطلبی است که قرآن کریم قرن ها قبل به آن اشاره کرده است .  کلمه اعوذ ومشتقاتش(پناهنده شدن)  ۱۷  بار در قران امده است شاید یا یقینا اشاره به رکعات نماز های یومیه دارد  که ۱۷ رکعت می باشد که البته نماز نوعی پناهنده شدن به خداونداز شر شیاطین  واز هرجیز  شری  میباشد کلمه باب در قران ۱۲ بار امده است  (قال رسول الله : انا مدینه العلم وعلی بابها ) که به امامان معصوم دوازده گانه اشاره می کند  که هم ابواب رحمه هستند وهم ابواب علمند کلمه قیام در قران ۱۲بار امده که به قیام امام(۱۲) داوزدهم{حضرت محمد ابن حسن عسکری(ع) حضرت مهدی (ع)} اشاره داردچرا که طبق روایات حضرت مهدی (ع) قائم ال محمد می باشد     کلمه مقام در قران  ۱۴ بار امده است که به ۱۴ مقام عالیقدر یعنی ۱۴ معصوم اشاره دارد چرا که که خداوند در کتابش به مقام محمود پیامبر اسلام اشاره نموده ودخترش فاطمه (ع) واوصیاء دوازده گانه نیز از این قائده استثناء نیستند